Για τους γονείς στους οποίους χρωστάμε

Εμπνευσμένο από μια φράση του βιβλίου ‘Η Δύναμη του Τώρα’ και από κάθε δάρκυ που έπεσε στο βωμό της ανάγκης για ανταπόδοση.

Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι εναπόθεσαν όνειρα και βλέψεις τους πάνω στα παιδιά τους
Για καθένα από τους γονείς που περιμένουν να πάρουν στο τέλος της ζωής του
Για καθένα από τους γονείς που δημιουργούν παιδιά με τις ίδιες προδιαγραφές, τέλεια, από ένα κοινό καλούπι, αυτό της επιτυχίας.
Για όλους τους γονείς που δε ρώτησαν τι είναι ευτυχία αλλά κυνήγησαν μια άγνωστη επιτυχία.
Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι δεν οριοθέτησαν τις λέξεις πάνω στον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους αλλά διάλεξαν το κοινό πρότυπο fits-all για να εγγυηθούν μια ψεύτικη ευημερία.

Γιατί στο τέλος της ημέρας πρέπει να τα καταφέρουμε ακόμα κι όταν αυτοί θα φύγουν. Κι ας μην ξέρουμε τι θα καταφέρουμε κι ας μη μάθαμε ποτέ πώς μοιάζει το αποτέλεσμα.

Για όλους τους γονείς οι οποίοι μας μεγάλωσαν στην σκληρή αλήθεια του κόσμου που ζούμε, μέσα από ειδήσεις, αδόμητη γνώση, πόνο και ανέχεια.
Για κάθένα από τους γονείς που μας καθοδηγούν με λεκτικά πρότυπα να κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από αυτούς!
Και για κάθε γονέα που η αγάπη του μας περιβάλλει ολόκληρους αλλά ποτέ δε φτάνει στον ίδιο.

Για κάθε υπερπροστατευτική στιγμή που δε μας άφησε να ανοίξουμε τα φτερά μας από φόβο – κάποιου άλλου – να μην πέσουμε.
Και κάθε ‘ευχαριστώ’ που χρωστάμε.

Όπου υπάρχει θυμός, υπάρχει πόνος (σελίδα 79).

Για όσα δεν πρόλαβες να πεις,
για όσα δεν πρόλαβα να κάνω.

Που ήταν κι αυτό μια επιλογή.

Για όσα είμαι αλλά δεν είναι για κάποιους αρκετά.

Όσα δεν είμαι που οι άλλοι θα ήθελαν από μένα

Για όλσα όσα περιμένουν από μένα για να είναι ικανοποιημένοι, χαρούμενοι

Για το πολύ μου, που δεν το αντέχουν.

Για όλα όσα δεν καταλαβαίνουν για μένα

Για μια αγκαλιά που ποτέ δεν ήρθε
και μια αναγνώριση που ποτέ δε θα καταφέρουν να δώσουν.

Κι αν εσύ επιλέγεις τον πόνο,
εγώ θα φύγω.

Κάθε “φεύγω” πονάει, σε κόβει στα δύο και σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς
κάθε απόφαση, κάθε λέξη και κάθε συναίσθημα.

Θέλει θάρρος να φύγεις.

Να μη σ’ ελέγχει ο φόβος
Να μη σε κρατάει ο πόνος

Φοβάμαι να σε χάσω αλλά
φοβάμαι να μη χάσω εμένα περισσότερο.

Επιλέγω την ευτυχία. Επιλέγω εμένα.

Μπορεί βαθά μέσα μου να υπάρχει χαραγμένη η ανάγκη για την αγάπη σου και την επιβεβαίωσή σου αλλά
στέκομαι εδώ ζωντανός και κοιτάω την αλήθεια.

Και η αλήθεια σου δε μου ταιριάζει.

Γιατί μπορώ να σου δώσω μόνο ό,τι έχω.

Ανθρώπους να μπορείς να μοιράζεσαι τις σιωπές σας

Εσύ θέλεις να φύγεις, εγώ να μείνω.
Με την αγκαλιά το κοινό μας άγγιγμα.
Με τα μάτια να ανοίγουν το παράθυρο της ψυχής μας.

Να μοιράζεσαι το γέλιο είναι όμοροφο.
Να μοιράζεσαι όμως τη σιχωπή είναι υπέροχο, γνήσια αληθινό, είναι life changing.
Ανθρώπους να μπορείς να μοιράζεσαι τις σιωπές σας.

Να με ακουμπας για να σε νιώθω.
Να μου μιλάς για να σκέφτομαι.

#IntrigueMe

Η τυχαιότητα των επιλογών

Και στην τυχαιότητα των επιλογών, εγώ λέω μπορώ.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο γιατί το επιλέγεις.
Σκέφτεσαι, επιδιώκεις, προσανατολίζεις τις επιλογές σου σε μία κατεύθυνση και όταν είσαι γνήσιος κι αληθινός σου έρχονται όλα τα υπέροχα συναισθήματα και οι όμορφες στιγμές που σε γεμίζουν.

Είτε αυτό που ζήτησες κι έψαξες – είτε κάτι μεγαλύτερο.

Όλα μαζί

Όλα αυτά τα οικεία που ξαφνικά μοιάζουν τόσο ξένα, τόσο έξω από μένα μα κι από σένα.
Μακρυά από την αλήθεια μου και μη συσχετισμένα με την πραγματικότητά μου. Βγαλμένα από έναν άλλον κόσμο έξω από εδώ.

Σαν την άφιξη του αστεριού που θα με καθοδηγήσει σε κάτι ανώτερο, κάτι καλύτερο, κάτι όχι τόσο ανούσιο.

Ένα σημάδι που θα χαράξει μια νέα πορεία, θα σημαδεύσει μια αλλαγή ή απλά μια ανυπόστατη στιγμή που για πάντα θα τυπωθεί.
Ανεξίτιλες οι μνήμες των συναισθημάτων κάθε στιγμής – ακόμα κι όταν οι εικόνες ξεθωριάζουν – στέκουν αγέρωχες και μπορούν να σε ξανακυριεύσουν.

Τις πιο ανεξάρτητες στιγμές σου βρίσκεις το μοίρασμα και τους αληθινούς ανθρώπους σου.

ON your own… scary necessary.

Ένα χαμόγελο για να κρύψει όλα όσα επιλέγω να νιώσω μόνη μου. Για όλα όσα ζωντανεύεις αλλά δε θα ακολουθήσεις ποτέ στην πράξη.
Είναι, ναι, δικό μου θέμα. Κι είναι κάποιοι άνθρωποι που θέλεις ν’ αναπνέετε τον ίδιο αέρα.

Κάτι καινούργιο που δεν είσαι εσύ… αλλά άνοιξες την πόρτα προς τη σωστή κατεύθυνση.

~ Can’t, and won’t, walk away from awesomeness ~

Αφήνοντας πίσω μου το παρελθόν

Γιατί θα ρθουν κι άλλα. Και θα ρθουν κι άλλοι.
Κι έχω αφήσει ξανά. Και πετυχαίνει.

Γιατί όσα μας τρώνε είναι καλό να μένουν σε απόσταση ασφαλείας. Κι ας θυμώσουν κι ας παρεξηγηθούν.

Εσύ είσαι για σένα.
Κι αν γίνεις για μένα, να το επιλέξεις. Κι αν θέλει να ρθει, καλώς, είναι ευπρόσδεκτο κι αυτό. Το συναίσθημα, ο άνθρωπος…

Κι αν θέλεις να μείνεις, θα σ’ αγκαλιάσω.
Κι αν είναι να φύγεις, θα σ’ αφήσω.

Θα σου επιτρέψω ν’ ανοίξεις τα φτερά σου και να φτάσεις στους μαγικούς κόσμους για τους οποίους φιάχτηκες.
Και μια μέρα θα περάσεις και θα με προσπεράσεις. Γιατί είσαι για πράγματα μεγάλα. Και περισσότερα από μένα.

Αλλά για όσους έρχονται και δε φεύγουν αλλά ούτε είναι εδώ, βάλε όριο να γίνει το φρένο τους.
Άστους να είναι χωρίς εσενα. Και κοίτα μπροστά, εκεί που είναι για σένα, μην αφήνεις να σε κρατάν.
Ίσως ποτέ δε σε καταλάβουν, δε σε νιώσουν και δεν ικανοποιηθούν από όσα τους δίνεις.

Άσε πίσω το παρελθόν, πάρε ότι είναι εκεί για σένα, κράτα ό,τι σου ταιριάζει και ίσως το μοίρασμα τελειώνει εκεί.
Σ’ αυτόν που ήθελε να δώσει και έδωσε
και σ’ αυτόν που ήθελε να πάρει και πήρε.
Χωρίς να χρωστάς κάτι, χωρίς κανείς να περιμένει κάτι από σένα.

Έτσι απλά σαν μια αγκαλιά.
Που σου δίνουν, και δίνεις κι εσύ, και ολοκληρώνεται.

Κι αν είναι από αγάπη θα έχεις ευκαιρία.
Κι αν είναι από υποχρέωση, δε χρειάζεται. Άστο να φύγει, να πετάξει, να χαθεί στα σύννεφα.

Αφήνοντας πίσω μου το παρελθόν είμαι ελεύθερη, κάνω χώρο για ό,τι και όσους αξίζουν.
Αφήνοντας πίσω μου το παρελθόν αφήνω ό,τι με φυλακίζει.

Μπορείς να είσαι εδώ.

Αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι μπορείς να έρθεις και τώρα και σε κάθε τώρα.

Είσαι ευπρόσδεκτος αυτή τη στιγμή και κάθε στιγμή. Με κάθε τρόπο και σε κάθε χρόνο. Με κάθε σκέψη, κάθε λέξη ή ματιά.

Μπορείς να είσαι εδώ – και σε κάθε εδώ.

Με φυσική παρουσιία ή με ένα μήνυμα για μοίρασμα. Είσαι πάντα ευπρόσδεκτος.

Η σιωπή.

Για όλα όσα ήθελα να σου πω και να μοιραστώ αλλα δε μου ήταν αρκετό να τα λέμε από μακρυά.

 

Θέλω κάτι να σου πω αλλά δεν είμαι σίγουρη τι είναι αυτό. Και μέσα από την αναμονή, σιωπηλά επιλέγω να σε αφήσω στην ησυχία σου.

Η σιωπή μου, σε συντροφεύει κι αυτή. Ίσως περισσότερο από την παρουσία μου – όχι κατ’ επιλογήν.

 

Αυτό που δεν ξέρεις για μένα είναι… ότι κι εγώ καμιά φορά φοβάμαι.

Κι αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι θέλω παραπάνω αλλά όχι να σε χάσω.

Γράφω για σένα συχνά. Γράφω στο χαρτί αυτά που θα θελα να σου πω. Γιατί αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι δε σου στέλνω όλα τα μηνύματα που σου γράφω.

* Τι ειρωνεία ν’ ανησυχείς μήπως η παρουσία σου γίνει φορτική στον άνθρωπο που θέλεις την παρουσία του κάθε στιγμή. *

Κρατάω τη σιωπή μου, για να τιμήσει το εμείς που έχουμε.

Και ίσως ποτέ να μη μάθεις τη γλώσσα που μιλάμε όταν έρχεσαι στις σκέψεις μου.

 

Κι αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι μερικές φορές πονάω πιο δυνατά απ’ ότι αγαπάω.

 

Δε μοιράζεσαι το ίδιο με όλους. Το ίδιο βαθιά, έντονα, αληθινά. Γράφω για σένα συχνά.

~

Γιατί όλα τα θέλω τώρα.

Και σε κάθε τώρα και για όλα τα θέλω.

Γιατί σε όσους μας φιάχνουν τη μέρα, μας κάνουν να χαμογελάμε λίγο πιο έντονα και να νιώθουμε πιο δυνατά, δίνουμε μόνο πάθος.

 

Tell me.. What do you see, when you look at me?

Κάποιοι φοβούνται, εμείς όμως περάσαμε και χειρότερα.

Εμείς όμως ακόμα αντέχουμε.

Είμαστε εδώ όταν οι άλλοι εγκαταλείπουν. Τα καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ και τίποτα πια δε μας κουνάει.

Κι αν κάποιος έχει διαφορετική άποιψη, θυμήσου:

Οι πιθανότητες να μην μπορείς είναι ίδιες με τις πιθανότητες αυτός ο κάποιος να κάνει λάθος!

Είσαι εκεί για να τους σώζεις; Κι εσένα ποιος;

Θέλω απλά να σου πω..  Μην προσπαθείς να τους σώσεις. Ο καθένας έχει την ευθύνη των επιλογών του και της ευτυχίας του. Αν αυτό θέλει, άστον να το απολαύσει. Εσύ έχεις την ευθύνη της δικής σου ζωής, της δικής σου καρδιάς και της δικής σου πνοής. Αγκάλιασε αυτό που έχει σημασία για σένα

Μήπως είσαι κι εσύ ένας σωτήρας;

Με αγχώνει η μιζέρια του κόσμου, που είναι γύρω μου και υπάρχουν με αυτόν τον τρόπο. Ξεχνάω τις ανάγκες μου και παρασύρομαι από τα δίκια τους. Είμαι εδώ αλλά στο δικό τους εδώ, στο δικό τους παρόν.

Ήταν τα πρότυπά μου. Πώς να απομακρυνθώ από τους θεούς μου; Αυτοί που πάντα ξέρανε και είχαν δίκιο;

Και μερικές φορές δεν αντέχω να τους βλέπω έτσι. Θέλω να τους δείξω το φως, να δουν κατάματα την ευτυχία όπως κάποιες φορές εγώ. Θέλω να τους βγάλω από τη μίζερη πραγματικότητά τους και να τους βάλω τα γυαλιά τους. Θέλω να τους σώσω. Θέλω να τους αλλάξω. Θα τους ξαναβρώ όμως τους θεούς μου;

Είσαι εκεί για να τους σώζεις; Κι εσένα ποιος;

Κι αν ζορίζεσαι, δέξου μια αγκαλιά και μείνε σ’ αυτήν για λίγο ακόμα – σε κάθε ακόμα. Βρες τη φωλιά που θα σε καθησυχάσει. Τη γαλήνη που θα σε συναρπάσει. Ζήτα απαιτητικά, πάρε δοτικά.

Μοιράσου τα άσχημα – για να τα διώξεις μακρυά.

Μη φοβάσαι μην τους σπάσεις, τους άλλους τους δήθεν τους μεγάλους. Ο καθένας μπορεί να έρθει και να δει κι αν από φόβο απομακρυνθεί θα ξέρεις ότι δεν άντεξε πραγματικά.

Μη φοβάσαι να πάρεις, απ’ όσους απλόχερα δίνουν.

Μη διστάσεις να αρπάξεις λίγο αγάπη από εκεί τριγύρω.

Όταν είναι από αγάπη, μη φοβάσαι το πολύ. Ούτε την υπερβολή.

Δεν έχει να κάνει μόνο μ’ εσένα μα και μ’ εμένα μαζί.

Αυτό που επιλέγω, όταν είσαι εσύ, δε χρειάζεται να κοντοσταθείς ή να το ξανασκεφτείς.

Ξεκουμπώνουν οι λέξεις και ανοίγουν οι ελπίδες. Ξεχύνονται γοργά.

Κι αν είσαι εδώ, να είσαι εδώ. Μέσα στην αλήθεια. Να παίζεις ξένοιαστα και να ζητάς.

Το ποιος θα δώσει, εκείνος ξέρεις. Γιατί το παιχνίδι είναι multiplayer.

Αυτός που δίνει επιλέγει. Γεμίζει και δεν πισωγυρίζει.

Δεν είναι για σένα αλλά για μένα. Το μοίρασμα που σου δίνω, η επιλογή αυτή, μια πρόσκληση-πρόκληση.

Δεν το κάνω για να σου κάνω χάρη. Σε θέλω απλά εδώ και σε κάθε εδώ. Δε χρειάζεται να είσαι χρήσιμος σε κάποιον για να σε θέλει δίπλα του.

Μπορεί απλά να θέλω να σε κοιτάω και να παρατηρώ τις εκφράσεις του προσώπου σου καθώς μιλάς, την κίνηση στο σώμα σου και ο λόγος σου ίσως να με κάνει να νιώθω κάτι ιδιαίτερο. Ίσως απλά μπορώ να είμαι εκεί και να εισαι κι εσύ εκεί. Και ίσως να θέλω να μοιραστώ τις ανησυχίες σου και να σ’ ακούω ως το πρωί.

Τα συναισθήματα ξεμούδιασαν και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε.

Το μέσα σου γνώριμο, μα τόσο απόμακρο.

Δίνει αλλά φεύγει, χωρίς μαζί του να με παίρνει

Κι όταν είναι, έχει όριο

Άνθρωποι βγαλμένοι από έναν άλλον κόσμο

Τόσο ίδιοι, αν και άλλοι

Κι είναι αυτό που κάτι θέλω αλλά δεν ξέρω

αν από σένα μπορώ να το ζητήσω – γιατί άλλωστε τι δικαίωμα έχω εγώ να ανακατέψω την ευτυχία σου;

Τι σε αγχώνει και τι σε τρώει;

Στη ζωή τη γεμάτη αντιστάσεις και αντιδράσεις, ενστάσεις και φασαρία

Φιάχνεις μια όαση ησυχίας.

-Το αγαπώ αυτό.

για σένα

για σένα που έχεις σημασία, για σένα που μ’ αγγίζεις, για σένα που διαφέρεις

I know you feel deep, and people don’t get it.

I know you cry, and hide.

Μη μείνεις στο τίποτα…

Just feel the karma, and let it burn