Θεσσαλονίκη χωρίς νερό. Η εμπειρία μας. NOT.

Θεσσαλονίκη. 2018. Χωρίς νερό. Ξανά. Για πάνω από 12 ώρες. Ξανά.

Έχουμε δικαίωμα στην πρόσβαση σε καθαρό νερό;

Ποιος το φροντίζει;

Αυτοί που είναι σε κατάλληλες θέσεις και πληρώνονται για να προβλέπουν και να φροντίζουν τι κάνουν; Αν δεν μπορούν να ανταπεξέλξουν στα καθήκοντά τους γιατί δε βρίσκουν βοήθεια;

Υποθέτω δεν μπορούν ούτε αυτό να το προβλέψουν;

Ας προσλάβουν προγραμματιστές – τα πάμε πολύ καλά στο να προβλέπουμε σενάρια και να κάνουμε κάτι για να αποφευχθούν!

Φανταστείτε όταν κάνατε μια ανάληψη από ATM να αφαιρούνταν 100 ευρώ από τον λογαριασμό σας και να παίρνατε μόνο 50 ευρώ στο χέρι. Τότε θα είσασταν εξίσου ανεκτικοί που κάποιος δεν πρόβλεψε κάτι; Γιατί είστε με το νερό; Και το δικαίωμά μας σε αυτό;

 

Υπάρχουν νομικές προσφυγές κατά των υπευθύνων για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών της Θεσσαλονίκης; Θα υπάρξουν ποινικές κυρώσεις;

Τι αποζημιώσεις θα δοθούν στους πολίτες της Θεσσαλονίκης για την επανειλλημμένη καταπάτηση δικαιωμάτων, εξανάγκαση διαβίωσης χωρίς καθόλου νερό επί ώρες, επί μέρες ξανά και ξανά, την αδιαφορία και την ελλειπή και κυρίως ψευδή ενημέρωση;

Λέει η ανακοίνωση της ΕΥΑΘ (10.5.2018) 

” Η ασφάλεια και η ποιότητα του πόσιμου νερού οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτη.”

Με την πρόσβαση σε καθαρό νερό τι γίνεται; Είναι και αυτή αδιαπραγμάτευτη ή κάποια στιγμή θα καταφέρετε να μας την προσφέρετε αδιαλείπτως;

 

ΟΧΙ ξανά η Θεσσαλονίκη χωρίς νερο! Do Something!

Η απώλεια των άλλων

 

Σήμερα μου μίλησαν δυο άνθρωποι για απώλεια θανάτου.

Δεν είχα να πω πολλά, όπως και αντίστροφα δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να μου πουν.

Αναρωτιέμαι όμως αν θα μπορούσα να πω περισσότερα, όπως θα ήθελα κι εμένα να μου πουν περισσότερα. Τότε και κάθε φορά.
Όταν ήμουν παγιδευμένη σε ένα λεωφορείο που δεν έφτανε αρκετά γρήγορα και κανείς δε φαινόταν να νοιάζεται για να με περιμένει.

Ή όταν κοιτούσα τι συνέβαινε και είχα πλέον λόγο. Μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω. Κυριολεκτικά.

Αδυνατώντας να αλλάξω όμως την πορεία των πραγμάτων.

Οι άνθρωποι προτιμούν να μας αφήνουν – στον πόνο μας – λόγω της αδυναμίας τους να βρίσκονται εκεί – χωρίς να μπορούν να μας σώσουν. Από την αμηχανία τους και τα σωστά λόγια που δεν μπορούν να βρουν – και που δεν υπάρχουν. Τελικά η ανάγκη μας έρχεται σε 2η μοίρα;

Διότι αρκεί συχνά απλά να είσαι εκεί – just show up. Just do it. Χωρίς γιατί, πώς, χωρίς η παρουσία σου να χρειάζεται να είναι δικαιολογημένη. Απλά να είναι παρουσία.

Κι όταν εσύ ο ίδιος είσαι αυτός που δεν ξέρει τι να κάνει αυτό που βιώνει. Που ακόμα δεν είσαι καν σίγουρος για το τι νιώθεις – και το αν νιώθεις! Πώς να ζητήσεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι;

Χρειαζόμουν κάποτε μια αγκαλιά που δε ζήτησα ποτέ – and which no one volunteered.

Ήταν νύχτα παρ’ όλου που ήταν μέρα. Κι όταν όντως έπεσε το σκοτάδι κι έξω από μένα, δε θυμάμαι καν αν υπήρξε ένα φεγγάρι να μου θυμίσει πρόσωπα, στιγμές, μνήμες, αγκαλιές.

Όλα αυτά που δεν ήθελα να θυμάμαι και που δεν ήθελα ποτέ να ξεχάσω!

 

Μας είπαν ότι…

  • Όταν κάτι χάνεται, κάτι νέο γεννιέται.
  • Όταν κάποιος φεύγει, αφήνει χώρο για να έρθει κάποιος άλλος στη ζωή μας.

Πώς όμως συμβαίνει αυτό όταν κάποιος πεθαίνει;

Κι αν ακόμα σε θέλω; ΕΔΩ; Κοντά μου;

Κι αν το κενό που αφήνεις είναι μεγαλύτερο απ’ όσο θέλω να αντέξω;

Κι αν απλά δεν ξέρω τι να το κάνω; Πώς να το διαχειριστώ;

Με άφησες εδώ μόνη. Και η θέση σου είναι κενή, στην καρδιά μου και στον χώρο σου.

Απώλεια…
Ανθρώπων, φίλων, οικογένειας, κομματιών μας.

Απώλεια αγάπης!

Μέσα στον πόνο της απωλειας, την απογοήτευσης της ανθρώπινης φύσης μας που μας προσδίδει την ανθρώπινη αδυναμία της ανημποριάς να ανατρέψουμε, να φέρουμε πίσω, να αναστήσουμε.

Να σε σώσω, μέσα από την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μου να έχω τον έλεγχο πάνω σε όλα εκείνα που αδυνατώ να προβλέψω, να ελέγξω, να ορίσω. Παραμόνο να δω μπροστά μου να εξελίσσονται, να έρχονται, να φεύγουν, να συμβαίνουν κι εγώ απλός θεατής.

 

Η δύναμη της ψεύτικης αλλαγής και η ψευδαίσθηση του ελέγχου.

Όταν από μάρτυρες της αλήθειας μας προσπαθούμε να γίνουμε δημιουργοί του μέλλοντός μας,

ξερευνητές των πιθανοτήτων

και ενεργοί παίχτες των εξελισσόμενων γεγονότων

 

Στην πραγματικότητα… απλά υπηρέτες αυτής της μπάλας που ποτέ δε σταματά να γυρίζει.

 

Loved until disagreed

 

They all love you,

until you disagree with them.

They are all sweet to you,

until you say ‘No’.

They are all communicative,

until they understand that you mean it.

They all love you until it is no longer comfortable for them to do so.

 

mistreated – misplaced – misunderstood – mistaken – underestimated – always second guessing

Don’t give up on me when I am the most vulnerable.

Τα θέλω μου ανείπωτοι στίχοι στη μελωδία μιας άγνωστης ζωής.

Τα όλα του θέλω

Μια ατρόμητη φοβιτσιάρα, διχασμένη στους 2 αντίθετους κόσμους της που βρίσκονται πάντα μέσα της – ενίοτε πολλαπλασιάζονται. Κι άλλοτε παλεύουν να υπερισχύσουν. Μάταια. Γιατί είναι φιαγμένοι να συνυπάρχουν για να δημιουργούν αυτό το ονειρεμένο μυστήριο που θα σε δυσκολει να τιθασέψεις, έστω και για μια στιγμή. Ό,τι πιο αληθινό…

Την κάνουν πάντα δύσκολη την απόφαση γιατί 2 κόσμοι με 2 διαφορετικές αντιλήψεις που συγκκλίνουν στον θρόνο της επιλογής και ευελιξίας, στοχεύουν στα όλα του θέλω.

You should buy me flowers and never let go of my hand!

Ευτυχία είναι…

 

Να μπορείς να πας στο κρεβάτι από τις 10 – όχι για να κοιμηθείς αλλά για να απολαύσεις.

Ευτυχία είναι τα πολλά μαξιλάρια και τα σατέν σεντόνια.

Το καυτό τσάι στον δίσκο ακριβώς δίπλα σου στο κρεβάτι.

Να χρειάζεαι συνέχεια νέες βιβλιοθήκες επιεδή διαβάζεις πολλά ΠΟΛΛΑ βιβλία.

Ευτιχία είναι όλα να κουμπώνουν ακόμα κι όταν τα στιχάκια μένουν στη μέση.

Ευτυχία είναι το χέρι μου να αγγίζει το κορμί σου καθώς διαβάζω στο κρεβάτι.

Στον κόσμο των αδίστακτων αποφάσεων με φάρο το προσωπικό όφελος.

Θέλω να ξεφύγω.

Ερωτας σαν τη βροχή που καίει

 

Σκοτάδι και φως,

για μένα σκοπός.

Στα χείλη τα δυο, απέραντο πώς

να πλησιάσω εδώ,

στα χέρια σου ζω.

Στη φωτιά σου, γυμνή,

θα είμαι εκεί.

Στέκομαι μπρος στον δικό σου σκοπό

Μοιάζει γκρεμός, χωρίς ασφαλώς

Θα έρθω, μαζί,

να πάμε εκεί

που φέγγει η αυγή.

Στην αγκαλιά σου αυτή,

για πάντα εδώ, θα λάμπω θαρρώ

Σαν μια ευχή, που ψάχνει να βρει

Να βρει το σωστό,

που δεν ήταν εδώ

Να βρει αυτό,

που θα την κάνει ζωή

Να βρει προορισμό,

στον δικό σου σκοπό.

 

Όταν θα θες, του ερωτά σου αυτή

τη φλόγα του εκεί

να φωτίζει τη γη

για να ρθεις μαζι

να χαθούμε εκεί.

Στου ερωτά μας το φως

που δεν έχει γιατί

που δεν έχει και πώς

Να πλησιάσω μπορώ.

Μπορεί να καώ

Μα σε θέλω εδώ.

 

Σαν τη βροχή που απαιτεί

κοντά της να ρθεις

και να την εμπιστευτείς

Δε θα καείς αλλά μπορεί,

κάπου εκεί, να την ερωτευτείς.

 

Σαν τη βροχή που καίει τη γη

είναι ο έρωτας αυτός

εντελώς φλογερός.