Για τους γονείς στους οποίους χρωστάμε

Εμπνευσμένο από μια φράση του βιβλίου ‘Η Δύναμη του Τώρα’ και από κάθε δάρκυ που έπεσε στο βωμό της ανάγκης για ανταπόδοση.

Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι εναπόθεσαν όνειρα και βλέψεις τους πάνω στα παιδιά τους
Για καθένα από τους γονείς που περιμένουν να πάρουν στο τέλος της ζωής του
Για καθένα από τους γονείς που δημιουργούν παιδιά με τις ίδιες προδιαγραφές, τέλεια, από ένα κοινό καλούπι, αυτό της επιτυχίας.
Για όλους τους γονείς που δε ρώτησαν τι είναι ευτυχία αλλά κυνήγησαν μια άγνωστη επιτυχία.
Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι δεν οριοθέτησαν τις λέξεις πάνω στον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους αλλά διάλεξαν το κοινό πρότυπο fits-all για να εγγυηθούν μια ψεύτικη ευημερία.

Γιατί στο τέλος της ημέρας πρέπει να τα καταφέρουμε ακόμα κι όταν αυτοί θα φύγουν. Κι ας μην ξέρουμε τι θα καταφέρουμε κι ας μη μάθαμε ποτέ πώς μοιάζει το αποτέλεσμα.

Για όλους τους γονείς οι οποίοι μας μεγάλωσαν στην σκληρή αλήθεια του κόσμου που ζούμε, μέσα από ειδήσεις, αδόμητη γνώση, πόνο και ανέχεια.
Για κάθένα από τους γονείς που μας καθοδηγούν με λεκτικά πρότυπα να κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από αυτούς!
Και για κάθε γονέα που η αγάπη του μας περιβάλλει ολόκληρους αλλά ποτέ δε φτάνει στον ίδιο.

Για κάθε υπερπροστατευτική στιγμή που δε μας άφησε να ανοίξουμε τα φτερά μας από φόβο – κάποιου άλλου – να μην πέσουμε.
Και κάθε ‘ευχαριστώ’ που χρωστάμε.

Όπου υπάρχει θυμός, υπάρχει πόνος (σελίδα 79).

Για όσα δεν πρόλαβες να πεις,
για όσα δεν πρόλαβα να κάνω.

Που ήταν κι αυτό μια επιλογή.

Για όσα είμαι αλλά δεν είναι για κάποιους αρκετά.

Όσα δεν είμαι που οι άλλοι θα ήθελαν από μένα

Για όλσα όσα περιμένουν από μένα για να είναι ικανοποιημένοι, χαρούμενοι

Για το πολύ μου, που δεν το αντέχουν.

Για όλα όσα δεν καταλαβαίνουν για μένα

Για μια αγκαλιά που ποτέ δεν ήρθε
και μια αναγνώριση που ποτέ δε θα καταφέρουν να δώσουν.

Κι αν εσύ επιλέγεις τον πόνο,
εγώ θα φύγω.

Κάθε “φεύγω” πονάει, σε κόβει στα δύο και σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς
κάθε απόφαση, κάθε λέξη και κάθε συναίσθημα.

Θέλει θάρρος να φύγεις.

Να μη σ’ ελέγχει ο φόβος
Να μη σε κρατάει ο πόνος

Φοβάμαι να σε χάσω αλλά
φοβάμαι να μη χάσω εμένα περισσότερο.

Επιλέγω την ευτυχία. Επιλέγω εμένα.

Μπορεί βαθά μέσα μου να υπάρχει χαραγμένη η ανάγκη για την αγάπη σου και την επιβεβαίωσή σου αλλά
στέκομαι εδώ ζωντανός και κοιτάω την αλήθεια.

Και η αλήθεια σου δε μου ταιριάζει.

Γιατί μπορώ να σου δώσω μόνο ό,τι έχω.