Λίγο πριν νυχτώσει…

Λίγο πριν νυχτώσει.

Και πέφτει η νύχτα, σβήνει το φως του ήλιου. Ο χρονος της σκέψης, το διάβασμα, ο χρόνος της γνώσης, της μουστικής και της σκέψης σου.

Λίγο πριν νυχτώσει: το ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, μια τρυφερή αγκαλιά που είναι εκεί ή που ποτέ δεν ήρθε.

Λίγο πριν νυχτώσει τότε σε σκέφτομαι πιο έντονα, περισσότερο, μου λείπεις πιο βαθιά, τότε λίγο πριν νυχτώσει που πέφτουν οι μάσκες ή ετοιμάζονται, που η μέρα των επαγγελματικών υποχρεώεων έρχεται στο τέλος της κι εγώ θα μπορώ επιτέλους να σ’ έχω όλο δικό μου, χωρίς όρους, χωρίς πρέπει.

Λίγο πριν νυχτώσει θέλω τη μουσική δυνατά και το συναίσθημα βαθιά να με οδηγεί στο πάθος, στον στόχο, τα θέλω. Το ένστικτο να μου δείχνει που θέλω αληθινά να πάω, σήμερα, τώρα, αύριο.

Σε θέλω χωρίς δισταγμούς και ούτε προϋποθέσεις. Λίγο πριν νυχτώσει, λίγο πριν ξημερώσει and in everything in between.