Όλα μαζί

Όλα αυτά τα οικεία που ξαφνικά μοιάζουν τόσο ξένα, τόσο έξω από μένα μα κι από σένα.
Μακρυά από την αλήθεια μου και μη συσχετισμένα με την πραγματικότητά μου. Βγαλμένα από έναν άλλον κόσμο έξω από εδώ.

Σαν την άφιξη του αστεριού που θα με καθοδηγήσει σε κάτι ανώτερο, κάτι καλύτερο, κάτι όχι τόσο ανούσιο.

Ένα σημάδι που θα χαράξει μια νέα πορεία, θα σημαδεύσει μια αλλαγή ή απλά μια ανυπόστατη στιγμή που για πάντα θα τυπωθεί.
Ανεξίτιλες οι μνήμες των συναισθημάτων κάθε στιγμής – ακόμα κι όταν οι εικόνες ξεθωριάζουν – στέκουν αγέρωχες και μπορούν να σε ξανακυριεύσουν.

Τις πιο ανεξάρτητες στιγμές σου βρίσκεις το μοίρασμα και τους αληθινούς ανθρώπους σου.

ON your own… scary necessary.

Ένα χαμόγελο για να κρύψει όλα όσα επιλέγω να νιώσω μόνη μου. Για όλα όσα ζωντανεύεις αλλά δε θα ακολουθήσεις ποτέ στην πράξη.
Είναι, ναι, δικό μου θέμα. Κι είναι κάποιοι άνθρωποι που θέλεις ν’ αναπνέετε τον ίδιο αέρα.

Κάτι καινούργιο που δεν είσαι εσύ… αλλά άνοιξες την πόρτα προς τη σωστή κατεύθυνση.

~ Can’t, and won’t, walk away from awesomeness ~