Η ψυχή ακόμα ψάχνει

 

Αντί για αριστερά, δεξιά. Σε 2 κόσμους που δε συναντιούνται ούτε τέμνονται. Δεν αγκαλιάζονται κι ίσως ποτέ δε συμφιλιωθούν.

Κι αν…; Κι αν όμως συμβεί; Να τεμνηθούν οι παράλληλες κι εγώ να βρω τη μαγική λύση;

 

Αν και δίπλα-δίπλα μπορεί να μη μοιραστούν ποτέ μια αγκαλιά.

Μας ορίζει όμως το αρχικό λάθος ή η κάθε επιλογή;

Παγιδευόμαστε ή ανθίζουμε στην κάθε περίπτωχση; Θα βρούμε την τέμνουσα παράλληλή μας; Θα ανοίξουμε τη διπλανη πόρτα ή θα παραμείνουμε στη δικιά μας;

 

Αναζητώντας τη ροή χάνει την ουσία. Ψάχνοντας την ουσία ξεφεύγει ο ενθουσιασμός. Ένα κορίτσι φευγάτο που όλο φεύγει, ψάχνει και πεφτει. Όλο θέλει – περισσότερα απ’ όσα ανασαίνει. Στοχεύει ψηλά γιατί μπορεί. Κι όταν βρει, ίσως κρατηθεί. Έχει μεγάλο θέμα και δυσκολεύεται πολύ ν’ αφήσει πίσω – κι ας φεύγει όλο.

Λέει… Ψάχνω το σωστό μου, παρέα με τα “γιατί” μου. Δεν ξέρω πάντα αν αξίζει τον κόπο και αναρωτιέμαι αν αυτή η απορία και μόνο είναι ικανή συνθήκη για να κάνω μια άλλη επιλογή.

 

Πονάει και τρέχει αλλά δύσκολα, τελικά, στ’ αλήθεια φεύγει. 

 

Θέλει να δώσει και κάποιον να πάρει. Μπερδεύεται από τα παλιά και από τα κενά. Τα ερωτήματα για το αν αξίζει κι αν την πλημμυρίζει (θετικά).

Παλεύει να βρει τι θα πει “να είσαι εκεί”. Και πώς να μην επηρεάζεται από τα παιχνίδια του μυαλού.

Να παρει καθαρές απαντήσεις ακόμα και με άκυρες ερωτήσεις ή χωρίς ξεκαθαρίσεις.

 

Αλλά αυτά μάλλον ήταν στο σωστό σπίτι. Γιατί σ’ αυτό το σπίτι λίγο ψυχανάλυση χρειάζονται και (αυτή) να φύγει μακρυά μήπως και βρει τον εαυτό της. Για να σταματήσει να επηρεάζεται από τα φαντάσματα στο παρελθόν της.

 

Αυτό το κορίτσι ψάχνει τη σωστή την πόρτα.

Κι αν το πάθος το γνώρισε πρώτα στα νεύρα τώρα θέλει να το κρατήσει μόνο στη ζωή, στα γαλανά μάτια του άλλου και στο κάθε πρωί.

Με το κίνητρο να μεταδώσει και χωρίς να προδώσει, θέλει να νιώσει στο βάθος της πτώσης, τη λάμψη της γνώσης και το πάθος της νιότης.

 

Γιατί ξέρει ότι αξίζει όσα δεν πήρε και σε κανέναν δεν αξίζει να μην τα γνωρίσει.

Και ίσως ήδη να βρήκε του έρωτα το παιχνίδι αλλά έχει σκοτάδι και δε διακρίνει.

Από φως ή από φόβο, ίσως κι από δίκιο αιώνιο, να λείπει από την κερκίδα, σαν κερδίζεται η παρτίδα!

 

(Ιστορία στα πλαίσια της χθεσινής ομάδας της Χαράς Βλαχοδήμου)