για σένα

για σένα που έχεις σημασία, για σένα που μ’ αγγίζεις, για σένα που διαφέρεις

I know you feel deep, and people don’t get it.

I know you cry, and hide.

Μη μείνεις στο τίποτα…

Just feel the karma, and let it burn

Old, yet relevant

Είναι ωραίο να πιστεύεις σε θαύματα.

Να πιστεύεις ακόμα. Κι ας μεγαλώνεις κι ας μαθαίεις.

Να πιστεύεις ακόμα κι αν μαθαίνεις. Επειδή επιλέγεις να βλέπεις το φως και όχι το σκοτάδι των ανθρώπων.

Εσύ πιστεύεις ακόμα σε θαύματα;
Κρυφή ελπίδα αυτό που ξέρεις πώς δε θα είναι.

Γιατί μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει πια. Το θαύμα που δεν ξέρω πώς να φέρω.
Το θαύμα που με ξέχασσε. Ίσως και απλά να με προσπέρασε.

Μπορεί και να συνέβει κι απλά να μην ήμουν εκεί.
Θαύμα όταν ένιωσα. Θαύμα που μετά σταμάτησα. Και το θαύμα για να ξανασυμβεί: απόν.


Φτάνει δε θέλω αλήθεια.

Η τόση αλήθεια, η ειλικρινής, η γνήσια και αυθόρμητη.

Δε θέλω άλλη αλήθεια.

Expiration date. Go.

Not soon enough. When? And where? Where is it? When is it coming?

For the times I’ve wanted it to come. Sooner than later.
And all those times that I was distracted by your fullness, and wanted to stay there forever.
Sleep and food deprived, didn’t really matter. No longer part of the equation.

As long as my brain was kept active with your stimuli.

#priceless

Αστείρευτη απουσία of someone who matters to me.

Αναμνήσεις μια παλιότερης ζωής.

Για όσο η μπάλα αυτή γυρίζει. Ασταμάτητα, ακλόνιστα.

Ασταμάτητη ακλόνιστη απουσία.

Rock my world, again.
Without the pain. Keeping the gain.
Excluding the drama. Feeling the karma.
Keeping the flame, without the burn.
Stepping it up even
Not dropping it after.

Εγώ ξεκαθάρισα ότι έχω πολλά να σου πω.
Εσύ ξεκαθάρισες ότι δεν έχεις τίποτα άλλο να μοιραστείς.
Όλα ξεκάθαρα. Όλα αντίθετα. Όλα παράξενα έως αληθινά. Όλα απίστευτα. Όλα παράλογα.

Εγώ γνήσια αληθινή.
Εσύ γνήσια αντιφατικός.

Εγώ πιστεύω στη συνοχή λέξεων και πράξεων.
Εσύ καταρρίπτεις κάθε γέφυρα.

Αναπάντητα ερωτήματα. Φοβισμένες σκέψεις.
Λαίμαργη λαχτάρα και νηστική ελπίδα.
Παράλογη προσμονή. Για κάτι διαφορετικό. Όπως εγώ. Όπως εσύ.

Χάθηκες στη δίνη της ταύτισης. Στο κομμάτι του γκρουπ.
Μ’ άφησες.

Κι όλα όσα έχω, όλα όσα κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει. Με τρώνε και πεινάνε συγχρόνως.

Όλα γίνονται συγχρόνως. Αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση μου προσφέρει και τον μεγαλύτερο πόνο.
Αυτός που μου δίνει ευτυχία μου φέρνει δυστυχία.

Όλα μαζί αλλά όχι συνέχεια. Δυστυχώς.

#gimmemore #brainme

Γιατί. Ποιός ξέρει και ποιός θα μάθει.

Και κάπως έτσι μείναμε στο “γεια τι κάνεις;” και τίποτα άλλο.
Με κόσμο για να μη μένουμε μόνοι, μακρυά για να μην είμαστε εμείς.

Είναι κρίμα που αδυνατείς να μου δώσεις κι άλλο από αυτή την πολύτιμη τροφή μου.
Λίγοι την έχουν, λιγότεροι ξέρουν πώς να τη μοιραστούν, από ελάχιστους τη δέχομαι.

Θα την έπαιρνα και θα τη μεταμόρφωνα σε κάτι υπέροχο, δυνατό, γρήγορο, παράφορα παθιασμένο.
Δεν ξέρω πού αλλού να τη βρω.

Κι αυτό το πολύ μπορώ να το κάνω περισσότερο.
Και το μακρυά να είναι κοντά κι ας απέχει χιλιόμετρα.

Αντί αυτού όμως μείναμε πολύ μακρυά ακόμα κι όταν είμαστε δίπλα.
Αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και παρ’ όλα αυτά δεν επικοινωνούμε.

Δε σε άγγιξα, δε με άγγιξες. Δε μου μίλησες και δε σου εξομολογήθηκα τίποτα.
Δεν απάντησες στα ερωτήματα που ξέρεις ότι έχω.

Αγνοήσαμε τα προφανή και μείναμε στα προσχήματα.
Σαν πιστά μέλη αυτής της κοινωνίας των καθώς πρέπει συμπεριφορών
αδειασμένα από πάθος, ειλικρίνεια, ανάγκη και αγάπη. Πίστη και αφοσίωση στα συναισθήματα
και πραγματικά λόγια βγαλμένα από την καρδιά, όχι βουτηγμένα στη λογική τους.

Έρωτας ή τίποτα. Τίποτα.
Κι εμείς μείναμε στο τίποτα. Για το πάντα που δεν ξ´ερουμε πόσο θα διαρκέσει.

Για μια ελπίδα που πέθανε και ένα πιστεύω που αναζητά απεγνωσμένα αποδείξεις για να ανθίσει και να απλωθεί.
Να μεγαλουργήσει για ένα δυνατό θέλω και μια στιγμή οικειότητας.
Μια δυνατή αγκαλιά. Κι ας ήταν αποχαιρετισμού.