Writing

When not meant to come

Nothing left to say,
and nothing more to explain.

All said, all understood
when you stared into my eyes,
cause eye gazing works both ways.

And you now know exactly what’s there.

You say I’m walking away,
and you’re absolutely right – always have been.
Took me a while to realize.

Hope you’re more fulfilled with being right than I ever am.

For all the times you clicked, and all the controversial feelings you brought along
I’m gonna take the bench.

For I can’t help those who don’t want my help
and I can’t offer a moment of bliss to the ones that constantly hide behind the darkness.

If you can think of it, you are already there

Αυτός που περιμένεις να γίνεις
Ίσως και να είσαι ήδη

Σήμερα, η σωστή στιγμή που περιμένεις, είναι τώρα.
Και κάθε τώρα είναι το καταλληλότερο γιατί το τώρα είναι αυτό που έχει σημασία.

Να παίρνεις αποφάσεις που ταΐζουν την ψυχή σου και γεμίζουν την καρδιά σου. Κι αν δεν ξέρεις ποιο είναι το σωστό μονοπάτι…
– just take a deep breath
– let your instincts guide you
– feel your fear and don’t let it stop you
– let things be
– go with the flow
– go where it feels good, when it feels right

Μην περιμένεις να γίνεις κάτι που σήμερα δεν είσαι, για να κάνεις αυτό που τώρα λαχταράς.
#JustBreathe

~ Let your senses guide you ~

 

Αφιερωμένο σε όλους τους μη κατάλληλους ακόμα. Που βάζουν προϋποθέσεις στα θέλω, αγνοώντας ότι όταν αυτές εκπληρωθούν, μπορεί να αλλάξουν και τα θέλω. Σ’ αυτούς που δεν ξέρουν ακόμα ότι είναι αρκετοί και χρησιμοποιούν όμορφες δικαιολογίες και περίτεχνες λέξεις.

Όχι, δεν κάνεις απαραιτήτως κάτι λάθος, απλά εσύ που καταφέρνεις να νιώθεις τις ανάγκες σου και διαβάζεις τα θέλω σου, μη βάζεις φρένο, ζήστο!
Μόνος ή τολμώντας να το μοιραστείς με κάποιουν που έχει την ίδια τρέλα μ’ εσένα (γιατί ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι δυσκολότερο, να κλειστείς ή να μοιραστείς).

Don’t just be the dreamer, follow the dream. Now. When you feel it burning you.
#DoItNow #followthedream

My strong friend, you are ready, you are enough, the time is right, and you are always the suitable company for those who choose you today.
Trust your people. Those who listen to the moment’s whisper, know.

The right time, which you so vigorously search for, is now.
Take the leap, and don’t look back.
Those who can sync to your vibe and powerful will, will be there.
Those who can feel the same desire will catch up with you.

Be scared, just don’t let it define you.
Feel the fear, and do it anyway – Susan Jeffers

For when you are lost or down, I ‘ll always be there. For real. To hold you or just let you be.

What a day… turned into a night // Which way to go?

What a day! – he said

A day transformed into a quiet and calm night
smelling fresh and wet.

Where together we tread
shall be no incorrect.

Hold my hand – it can never be too tight – and accompany me in the deepest dive.
It’s not about the proof, nor can you pre-approve.
Simply go with the flow that burns you the most.

Ενθουσιασμός

Ενθουσιασμός είναι το χαμόγελό σου – εκείνο το αληθινό που δε δείχνεις συχνά.
Ενθουσιασμός είναι τα meaningful μηνύματά σου που σπάνε τη ροή της ρουτίνας μέσα στη μέρα μου.
Ενθουσιασμός είναι να χανόμαστε σε συζητήσεις δίχως έννοια για την ώρα.
Ενθουσιασμός είναι το άγγιγμά σου που διαχέεται σε όλο μου το σώμα όταν ακουμπάς το χέρι μου.
Ενθουσιασμός είναι η κυριαρχία του νου από ανθρώπους που ξέρουν να επικοινωνούν μαζί του.
Ενθουσιασμός είναι οι νέες προκλήσεις και οι δημιουργικές ιδέες.
Ενθουσιασμός είναι οι καινούργιοι άνθρωποι που γεμίζουν τη ζωή μου.
Ενθουσιασμός είναι να βρίσκεις ανθρώπους να σε νιώθουν.
Ενθουσιασμός είναι να θέλω το κορμί σου επιεδή με εξιτάρει το μυαλό σου.

Ενθουσιασμός είναι να διαβάζεις αυτό το γράμμα και να σε αγγίζει, να πλησιάζει την ψυχή σου και να της προσφέρει το πιο γλυκό χάδι, να σου θυμίζει κάτι από σένα ή να σου βγάζει συναισθήματα που δεν ήξερες ότι κρύβεις μέσα σου.

… και ο ενθουσιασμός είναι γεμάτος, απόλυτος, κυρίαρχος, χωρίς επιστροφή.

Για τους γονείς στους οποίους χρωστάμε

Εμπνευσμένο από μια φράση του βιβλίου ‘Η Δύναμη του Τώρα’ και από κάθε δάρκυ που έπεσε στο βωμό της ανάγκης για ανταπόδοση.

Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι εναπόθεσαν όνειρα και βλέψεις τους πάνω στα παιδιά τους
Για καθένα από τους γονείς που περιμένουν να πάρουν στο τέλος της ζωής του
Για καθένα από τους γονείς που δημιουργούν παιδιά με τις ίδιες προδιαγραφές, τέλεια, από ένα κοινό καλούπι, αυτό της επιτυχίας.
Για όλους τους γονείς που δε ρώτησαν τι είναι ευτυχία αλλά κυνήγησαν μια άγνωστη επιτυχία.
Για καθένα από τους γονείς οι οποίοι δεν οριοθέτησαν τις λέξεις πάνω στον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους αλλά διάλεξαν το κοινό πρότυπο fits-all για να εγγυηθούν μια ψεύτικη ευημερία.

Γιατί στο τέλος της ημέρας πρέπει να τα καταφέρουμε ακόμα κι όταν αυτοί θα φύγουν. Κι ας μην ξέρουμε τι θα καταφέρουμε κι ας μη μάθαμε ποτέ πώς μοιάζει το αποτέλεσμα.

Για όλους τους γονείς οι οποίοι μας μεγάλωσαν στην σκληρή αλήθεια του κόσμου που ζούμε, μέσα από ειδήσεις, αδόμητη γνώση, πόνο και ανέχεια.
Για κάθένα από τους γονείς που μας καθοδηγούν με λεκτικά πρότυπα να κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από αυτούς!
Και για κάθε γονέα που η αγάπη του μας περιβάλλει ολόκληρους αλλά ποτέ δε φτάνει στον ίδιο.

Για κάθε υπερπροστατευτική στιγμή που δε μας άφησε να ανοίξουμε τα φτερά μας από φόβο – κάποιου άλλου – να μην πέσουμε.
Και κάθε ‘ευχαριστώ’ που χρωστάμε.

Όπου υπάρχει θυμός, υπάρχει πόνος (σελίδα 79).

Για όσα δεν πρόλαβες να πεις,
για όσα δεν πρόλαβα να κάνω.

Που ήταν κι αυτό μια επιλογή.

Για όσα είμαι αλλά δεν είναι για κάποιους αρκετά.

Όσα δεν είμαι που οι άλλοι θα ήθελαν από μένα

Για όλσα όσα περιμένουν από μένα για να είναι ικανοποιημένοι, χαρούμενοι

Για το πολύ μου, που δεν το αντέχουν.

Για όλα όσα δεν καταλαβαίνουν για μένα

Για μια αγκαλιά που ποτέ δεν ήρθε
και μια αναγνώριση που ποτέ δε θα καταφέρουν να δώσουν.

Κι αν εσύ επιλέγεις τον πόνο,
εγώ θα φύγω.

Κάθε “φεύγω” πονάει, σε κόβει στα δύο και σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς
κάθε απόφαση, κάθε λέξη και κάθε συναίσθημα.

Θέλει θάρρος να φύγεις.

Να μη σ’ ελέγχει ο φόβος
Να μη σε κρατάει ο πόνος

Φοβάμαι να σε χάσω αλλά
φοβάμαι να μη χάσω εμένα περισσότερο.

Επιλέγω την ευτυχία. Επιλέγω εμένα.

Μπορεί βαθά μέσα μου να υπάρχει χαραγμένη η ανάγκη για την αγάπη σου και την επιβεβαίωσή σου αλλά
στέκομαι εδώ ζωντανός και κοιτάω την αλήθεια.

Και η αλήθεια σου δε μου ταιριάζει.

Γιατί μπορώ να σου δώσω μόνο ό,τι έχω.

για σένα

για σένα που έχεις σημασία, για σένα που μ’ αγγίζεις, για σένα που διαφέρεις

I know you feel deep, and people don’t get it.

I know you cry, and hide.

Μη μείνεις στο τίποτα…

Just feel the karma, and let it burn

Old, yet relevant

Είναι ωραίο να πιστεύεις σε θαύματα.

Να πιστεύεις ακόμα. Κι ας μεγαλώνεις κι ας μαθαίεις.

Να πιστεύεις ακόμα κι αν μαθαίνεις. Επειδή επιλέγεις να βλέπεις το φως και όχι το σκοτάδι των ανθρώπων.

Εσύ πιστεύεις ακόμα σε θαύματα;
Κρυφή ελπίδα αυτό που ξέρεις πώς δε θα είναι.

Γιατί μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει πια. Το θαύμα που δεν ξέρω πώς να φέρω.
Το θαύμα που με ξέχασσε. Ίσως και απλά να με προσπέρασε.

Μπορεί και να συνέβει κι απλά να μην ήμουν εκεί.
Θαύμα όταν ένιωσα. Θαύμα που μετά σταμάτησα. Και το θαύμα για να ξανασυμβεί: απόν.


Φτάνει δε θέλω αλήθεια.

Η τόση αλήθεια, η ειλικρινής, η γνήσια και αυθόρμητη.

Δε θέλω άλλη αλήθεια.

Expiration date. Go.

Not soon enough. When? And where? Where is it? When is it coming?

For the times I’ve wanted it to come. Sooner than later.
And all those times that I was distracted by your fullness, and wanted to stay there forever.
Sleep and food deprived, didn’t really matter. No longer part of the equation.

As long as my brain was kept active with your stimuli.

#priceless

Αστείρευτη απουσία of someone who matters to me.

Αναμνήσεις μια παλιότερης ζωής.

Για όσο η μπάλα αυτή γυρίζει. Ασταμάτητα, ακλόνιστα.

Ασταμάτητη ακλόνιστη απουσία.

Rock my world, again.
Without the pain. Keeping the gain.
Excluding the drama. Feeling the karma.
Keeping the flame, without the burn.
Stepping it up even
Not dropping it after.

Εγώ ξεκαθάρισα ότι έχω πολλά να σου πω.
Εσύ ξεκαθάρισες ότι δεν έχεις τίποτα άλλο να μοιραστείς.
Όλα ξεκάθαρα. Όλα αντίθετα. Όλα παράξενα έως αληθινά. Όλα απίστευτα. Όλα παράλογα.

Εγώ γνήσια αληθινή.
Εσύ γνήσια αντιφατικός.

Εγώ πιστεύω στη συνοχή λέξεων και πράξεων.
Εσύ καταρρίπτεις κάθε γέφυρα.

Αναπάντητα ερωτήματα. Φοβισμένες σκέψεις.
Λαίμαργη λαχτάρα και νηστική ελπίδα.
Παράλογη προσμονή. Για κάτι διαφορετικό. Όπως εγώ. Όπως εσύ.

Χάθηκες στη δίνη της ταύτισης. Στο κομμάτι του γκρουπ.
Μ’ άφησες.

Κι όλα όσα έχω, όλα όσα κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει. Με τρώνε και πεινάνε συγχρόνως.

Όλα γίνονται συγχρόνως. Αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση μου προσφέρει και τον μεγαλύτερο πόνο.
Αυτός που μου δίνει ευτυχία μου φέρνει δυστυχία.

Όλα μαζί αλλά όχι συνέχεια. Δυστυχώς.

#gimmemore #brainme

Γιατί. Ποιός ξέρει και ποιός θα μάθει.

Και κάπως έτσι μείναμε στο “γεια τι κάνεις;” και τίποτα άλλο.
Με κόσμο για να μη μένουμε μόνοι, μακρυά για να μην είμαστε εμείς.

Είναι κρίμα που αδυνατείς να μου δώσεις κι άλλο από αυτή την πολύτιμη τροφή μου.
Λίγοι την έχουν, λιγότεροι ξέρουν πώς να τη μοιραστούν, από ελάχιστους τη δέχομαι.

Θα την έπαιρνα και θα τη μεταμόρφωνα σε κάτι υπέροχο, δυνατό, γρήγορο, παράφορα παθιασμένο.
Δεν ξέρω πού αλλού να τη βρω.

Κι αυτό το πολύ μπορώ να το κάνω περισσότερο.
Και το μακρυά να είναι κοντά κι ας απέχει χιλιόμετρα.

Αντί αυτού όμως μείναμε πολύ μακρυά ακόμα κι όταν είμαστε δίπλα.
Αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και παρ’ όλα αυτά δεν επικοινωνούμε.

Δε σε άγγιξα, δε με άγγιξες. Δε μου μίλησες και δε σου εξομολογήθηκα τίποτα.
Δεν απάντησες στα ερωτήματα που ξέρεις ότι έχω.

Αγνοήσαμε τα προφανή και μείναμε στα προσχήματα.
Σαν πιστά μέλη αυτής της κοινωνίας των καθώς πρέπει συμπεριφορών
αδειασμένα από πάθος, ειλικρίνεια, ανάγκη και αγάπη. Πίστη και αφοσίωση στα συναισθήματα
και πραγματικά λόγια βγαλμένα από την καρδιά, όχι βουτηγμένα στη λογική τους.

Έρωτας ή τίποτα. Τίποτα.
Κι εμείς μείναμε στο τίποτα. Για το πάντα που δεν ξ´ερουμε πόσο θα διαρκέσει.

Για μια ελπίδα που πέθανε και ένα πιστεύω που αναζητά απεγνωσμένα αποδείξεις για να ανθίσει και να απλωθεί.
Να μεγαλουργήσει για ένα δυνατό θέλω και μια στιγμή οικειότητας.
Μια δυνατή αγκαλιά. Κι ας ήταν αποχαιρετισμού.

Η απώλεια των άλλων

 

Σήμερα μου μίλησαν δυο άνθρωποι για απώλεια θανάτου.

Δεν είχα να πω πολλά, όπως και αντίστροφα δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να μου πουν.

Αναρωτιέμαι όμως αν θα μπορούσα να πω περισσότερα, όπως θα ήθελα κι εμένα να μου πουν περισσότερα. Τότε και κάθε φορά.
Όταν ήμουν παγιδευμένη σε ένα λεωφορείο που δεν έφτανε αρκετά γρήγορα και κανείς δε φαινόταν να νοιάζεται για να με περιμένει.

Ή όταν κοιτούσα τι συνέβαινε και είχα πλέον λόγο. Μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω. Κυριολεκτικά.

Αδυνατώντας να αλλάξω όμως την πορεία των πραγμάτων.

Οι άνθρωποι προτιμούν να μας αφήνουν – στον πόνο μας – λόγω της αδυναμίας τους να βρίσκονται εκεί – χωρίς να μπορούν να μας σώσουν. Από την αμηχανία τους και τα σωστά λόγια που δεν μπορούν να βρουν – και που δεν υπάρχουν. Τελικά η ανάγκη μας έρχεται σε 2η μοίρα;

Διότι αρκεί συχνά απλά να είσαι εκεί – just show up. Just do it. Χωρίς γιατί, πώς, χωρίς η παρουσία σου να χρειάζεται να είναι δικαιολογημένη. Απλά να είναι παρουσία.

Κι όταν εσύ ο ίδιος είσαι αυτός που δεν ξέρει τι να κάνει αυτό που βιώνει. Που ακόμα δεν είσαι καν σίγουρος για το τι νιώθεις – και το αν νιώθεις! Πώς να ζητήσεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι;

Χρειαζόμουν κάποτε μια αγκαλιά που δε ζήτησα ποτέ – and which no one volunteered.

Ήταν νύχτα παρ’ όλου που ήταν μέρα. Κι όταν όντως έπεσε το σκοτάδι κι έξω από μένα, δε θυμάμαι καν αν υπήρξε ένα φεγγάρι να μου θυμίσει πρόσωπα, στιγμές, μνήμες, αγκαλιές.

Όλα αυτά που δεν ήθελα να θυμάμαι και που δεν ήθελα ποτέ να ξεχάσω!

 

Μας είπαν ότι…

  • Όταν κάτι χάνεται, κάτι νέο γεννιέται.
  • Όταν κάποιος φεύγει, αφήνει χώρο για να έρθει κάποιος άλλος στη ζωή μας.

Πώς όμως συμβαίνει αυτό όταν κάποιος πεθαίνει;

Κι αν ακόμα σε θέλω; ΕΔΩ; Κοντά μου;

Κι αν το κενό που αφήνεις είναι μεγαλύτερο απ’ όσο θέλω να αντέξω;

Κι αν απλά δεν ξέρω τι να το κάνω; Πώς να το διαχειριστώ;

Με άφησες εδώ μόνη. Και η θέση σου είναι κενή, στην καρδιά μου και στον χώρο σου.

Απώλεια…
Ανθρώπων, φίλων, οικογένειας, κομματιών μας.

Απώλεια αγάπης!

Μέσα στον πόνο της απωλειας, την απογοήτευσης της ανθρώπινης φύσης μας που μας προσδίδει την ανθρώπινη αδυναμία της ανημποριάς να ανατρέψουμε, να φέρουμε πίσω, να αναστήσουμε.

Να σε σώσω, μέσα από την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μου να έχω τον έλεγχο πάνω σε όλα εκείνα που αδυνατώ να προβλέψω, να ελέγξω, να ορίσω. Παραμόνο να δω μπροστά μου να εξελίσσονται, να έρχονται, να φεύγουν, να συμβαίνουν κι εγώ απλός θεατής.

 

Η δύναμη της ψεύτικης αλλαγής και η ψευδαίσθηση του ελέγχου.

Όταν από μάρτυρες της αλήθειας μας προσπαθούμε να γίνουμε δημιουργοί του μέλλοντός μας,

ξερευνητές των πιθανοτήτων

και ενεργοί παίχτες των εξελισσόμενων γεγονότων

 

Στην πραγματικότητα… απλά υπηρέτες αυτής της μπάλας που ποτέ δε σταματά να γυρίζει.

 

Loved until disagreed

 

They all love you,

until you disagree with them.

They are all sweet to you,

until you say ‘No’.

They are all communicative,

until they understand that you mean it.

They all love you until it is no longer comfortable for them to do so.

 

mistreated – misplaced – misunderstood – mistaken – underestimated – always second guessing

Don’t give up on me when I am the most vulnerable.